Vrijwilligerswerk als Chiropractor in Haiti

Vrijwilligerswerk als Chiropractor in Haiti

Van 25 tot en met 30 maart heb ik in Haiti gezeten om als chiropractor vrijwilligerswerk te doen. Wat een levenservaring was dit. De lokale krant de NIVO in Volendam heeft een interview afgenomen en een mooi stuk geschreven.  

Bron: NIVO 12 april 2017

Chiropractor Nancy Schilder reist naar Latijns-Amerikaans land om bevolking te helpen

Als vrijwillige hulpkracht door de armoedige straten van Haïti

De eilandstaat Haïti zit al jarenlang in de hoek waar de klappen vallen. Drinkwater is er schaars, de criminaliteit is er hoog en de veiligheidssituatie is in veel gebieden gevaarlijk en onvoorspelbaar. Om de inwoners van het armoedige land een hart onder de riem te steken, besloot Nancy Schilder ernaar toe te reizen. Ze werkte er vijf dagen lang kosteloos als chiropractor en behandelde in totaal meer dan 500 Haïtianen. ,,Ik was aanvankelijk ontzettend zenuwachtig. Maar achteraf gezien ben ik zó blij dat ik ben gegaan.”

Het was voor de 39-jarige Volendamse een flinke investering; zowel financieel als lichamelijk. Nancy moest de reis zelf bekostigen en was daarnaast niet in topfitte staat. ,,In 2010 heb ik een openhartoperatie ondergaan, waarbij er een tumor in m’n hart werd geconstateerd en ik er een herseninfarct overheen kreeg”, vertelt ze. ,,Ik ben anderhalf jaar uit m’n werk geweest en kreeg de ene migraineaanval na de andere. Ik word nu steeds fitter, maar ben nog niet de oude. Om dan vijf dagen lang keihard te gaan werken met een draagbare behandeltafel in een onbekend en gevaarlijk land, is een flinke stap. Mede daarom was ik zo zenuwachtig.”

Corruptie

Toch wilde ze de trip hoe dan ook maken. Eind vorige maand stapte ze in het vliegtuig richting Miami, waar ze twee nachten verbleef om de jetlag te verwerken. Daarna vloog ze door naar Haïti. ,,Daar ben ik aangesloten bij een groep van 29 voornamelijk chiropractoren, studenten die via dezelfde organisatie naar Haïti waren gekomen om daar vrijwilligerswerk te doen”, aldus Nancy. ,,We werden op het vliegveld ontvangen door een band die vrolijke muziek maakte. Een mooi welkom. Toen we eenmaal onze koffers en behandeltafels hadden, werden zo’n vijftien leden van onze groep tegengehouden bij de douane inclusief mijzelf. Uiteindelijk moest de organisatie tweehonderd dollar betalen om ons te ‘bevrijden’. Op dag één maakten we dus meteen kennis met de corruptie in het land. Daar had ik wel moeite mee. Je betaalt duizenden euro’s voor zo’n reis, je wilt daar uit goedheid een bepaalde service verlenen en daar moet je dan nog voor boeten ook.”

Eenmaal door de douane stond er een bus klaar om Nancy en haar collega’s naar de eerste bestemming te brengen. ,,Het was een versleten bus, die in Nederland niet door de APK zou komen”, zegt ze glimlachend. ,,Er mochten in totaal iets van 25 mensen in, dus we zaten behoorlijk krap. Onze koffers en opklapbare behandeltafels werden met touwen vastgebonden aan het dak. Dat dit niet helemaal veilig was, bleek een paar dagen later. We waren op weg naar de volgende bestemming toen er opeens een behandeltafel naar beneden denderde. Godzijdank reed er niemand achter ons in verband met het weinige verkeer dat er rijdt, en konden we daarna weer verder rijden.”

Verleiden

De eigenaresse van Life Chiropractisch Gezondheidscentrum en Praktijk Chiropractie Volendam reisde naar verschillende plekken in het land, waar een op Frans gebaseerde taal wordt gesproken. Nancy droeg een kleine opklapbare behandeltafel mee welke op de rug gedragen kon worden. ,,We gingen de bergen in, stonden buiten  bij een fabriek met duizenden mensen, midden op een markt en zo nog veel meer. De locals hoorden van elkaar dat wij aanwezig waren en kwamen overal in groten getale opdraven. Ze stonden om onze tafels heen bijna ruzie te maken wie de eerstvolgende was.”

De behandelingen waren erop gericht om de functie en stand te verbeteren van de wervelkolom en bekken. Bijna iedereen heeft wel een aantal blokkades dus het maakte niet uit wie er op tafel kwam en of men wel of geen pijnklachten had. ,,Na een paar minuten kwam de volgende op de behandeltafel. Zo deden we dat in sessies van twee tot vier uur. Het was zeer intensief, ook omdat de omstandigheden verre van ideaal waren. We stonden voornamelijk buiten, in 30 tot 35 graden, en je staat urenlang voorovergebogen op een tafel die niet omhoog kon. Maar de dankbaarheid die de mensen toonden, was het allemaal waard.”

Eén Haïtiaan was zo onder de indruk dat hij Nancy een bijzonder voorstel deed. ,,Hij was een jaar of vijftig, wat voor een inwoner van Haïti behoorlijk oud is. Hij stond me non-stop aan te staren. Ik vroeg de vertaler wat hij van me wilde, waarop hij zei dat hij het leuk vond om naar me te kijken. Ik antwoordde voor de grap dat hij altijd een poging kon wagen om me te verleiden. Maar hij was bloedserieus en wilde echt iets van me. Wat bleek nou? In deze cultuur is het normaal dat je als man van vijftig met een veel jongere vrouw gaat. Die mannen hebben dan vaak een paar centjes, waardoor die meiden weinig zorgen hebben en goed worden onderhouden.”

Schade

Dat laatste is immers lang geen vanzelfsprekendheid in Haïti. Zeven jaar geleden werd het land getroffen door een zware aardbeving met een kracht van 7.0 op de Schaal van Richter. Voor het toch al arme gebied was het een ramp zonder weerga. Naar schatting 316.000 mensen kwamen om het leven, 310.000 mensen raakten gewond, 300.000 gebouwen werden beschadigd en zeker een miljoen mensen raakten dakloos. Net toen het weer een klein beetje was opgekrabbeld, raasde in oktober 2016 de orkaan Matthew over het land heen. Ook daarbij was de schade aanzienlijk. Nancy heeft met eigen ogen kunnen zien dat het nog steeds niet goed gaat met Haïti. ,,Omdat het zo slecht leefbaar is, gaan veel mensen naar de Dominicaanse Republiek. Ouders laten hun kinderen dan vaak achter bij oma of opa en als die overlijdt, hebben ze niets meer. Als ze al kleren aan hebben, hangen die aan elkaar met veiligheidsspelden. Ze lopen rond op afgedankte slippertjes met gaten erin en de straten zijn bezaaid met vuilnis. Maar ondanks alles lachen ze allemaal. Je hart breekt als je het ziet. Dat kleine beetje eten wat je voor jezelf mee hebt om energie te houden voor alle behandelingen, geef je dan ook gewoon weg aan de ondervoede kinderen.”

Weeshuis

Zelf sliep ze met haar collega’s op twee verschillende locaties. ,,De eerste nachten verbleven we in een hotel wat je eigenlijk geen hotel kunt noemen. Er was af en toe stromend water, de stroom viel voortdurend uit en schoon is een groot woord dan. Later zijn we naar de United Nation legerbasis gegaan, wat ook erg armoedig en verre van schoon was. En dat terwijl wij vergeleken met de lokale bevolking veel luxe hadden. Bizar, hè? Maken wij ons in Volendam – bij wijze van spreken - druk over welke luxe artikel beter is.”

Naast de vele behandelingen verricht de organisatie waarvoor Nancy werkte ook veel ander liefdadigheidswerk in landen als Haïti. Zo zijn ze er momenteel een nieuw weeshuis aan het bouwen. Daar komt onder meer een restaurant in, waarmee nieuwe werkgelegenheid wordt gecreëerd voor de weeskinderen zodat zij ook wat geld kunnen verdienen. Nancy had zelf wat geld en spullen meegenomen naar Haïti om weg te geven; gedoneerd door bekenden/winkels en van zichzelf. Hier maakten ze de kinderen zo enorm blij mee. ,,Al met al was het een zeer vruchtbare trip”, concludeert ze. ,,Ik ben in 2001 afgestudeerd aan de universiteit van Bournemouth en heb al vijftien jaar mijn eigen praktijken, maar wat je hier leert en meemaakt is onvergelijkbaar. Het verandert je kijk op de wereld, op het leven. Je hart staat op een gegeven moment zó wijd open. Het enige wat wij hebben gedaan, is geven. En wat is er mooier dan dat?”

Steentje

Begin deze maand arriveerde de Volendamse weer op Nederlandse bodem. Inmiddels is ze weer volop aan het werk in haar chiropractiepraktijken in Volendam en Purmerend. ,,Ik zou heel graag nog een keer zo’n vrijwilligerstrip willen maken, maar het is omgerekend net zo duur als een vakantie met m’n gezin. Ik kan het ook niet maken om dan niet met hen op vakantie te gaan en wel elk jaar naar een arm land te reizen om andere kindjes te helpen. Maar stiekem weet ik bijna zeker dat ik ooit nog wel een keer terugga. Het is gewoon een ontzettend mooie manier om je steentje bij te dragen aan een betere samenleving.”